Out there

Een grotere werkelijkheid – Deel 4 - Buitenaardse levensgolven

back to home pdf share

(Terug naar deel 3)

 

De zelfrealisatie in Waterman

Hebben we dan niet te maken met de archontische krachten en machten die binnen en ook buiten de aardesfeer en buiten ons zonnestelsel hun energieën willen betrekken van onze etherproductie? Die kans bestaat, maar alleen voor zover we horig zijn aan de systemen van macht, angst en het ‘onwetend houden’, alleen voor zover we blijven bukken voor autoriteit, maar ook alleen voor zover we braaf meelopen in de welvaartsdroom van comfort en gemak ten koste van planeet en medemens, waarvoor velen het laatste restje autonome bevoegdheid bereid zijn op te geven.

Voor zelfrealisatie dien je namelijk bij jezelf te blijven, bij de eeuwige en oneindige ziele-entiteit die je werkelijk bent. Alleen zo is een ‘doelmatig’ endura verheffend in gnostieke zin.

 

Ontkenning door de ‘oude wereldcultuur’

Maar er is op onze aarde nog meer aan de hand met betrekking tot de vele bezoeken van ruimteschepen van elders, die echt niet alleen in de tweede helft van de twintigste eeuw is begonnen. Al in de jaren zestig van de vorige eeuw schreef J. van Rijckenborgh [1] dat de autoriteiten de verschijnselen ontkennen en dat de media die ontkenning volgen.

Dr. Steven Greer heeft talloze pogingen gedaan om de verschijnselen – en het zijn er duizenden! – wel in openbaarheid te krijgen, met de bedoeling de positieve bejegening vanuit de verantwoordelijkheid voor aarde, mensheid en zonnestelsel naar voren te kunnen brengen. Veel mensen houden weliswaar vast aan het beeld van goede en slechte ‘aliens’, omdat men antropocentrisch op hen projecteert hoe de mensheid zichzelf ziet. In werkelijkheid, zo stelt Steven Greer [2], hebben we alleen onszelf maar te vrezen. De positieve waardering voor de activiteiten van de bemande ruimteschepen van elders staat bij hem vooral in het licht van vibratieverhoging van het menselijk zielebewustzijn: hij ziet ruimte voor de universele eenheid van zielen in aquariaanse zin mede door goed contact met onze kosmische vrienden en vooral door de lessen die zij ons kunnen geven.

 

Houdt de ontkenning stand?

Tot dusver is die openbaarmaking niet gelukt, niet toegestaan. Dat is vreemd, wanneer het besef doordingt dat het bewijsmateriaal hard is, maar het wordt begrijpelijk wanneer er in de media en in de wetenschap één lijn wordt getrokken om in die ontkenning te volharden.

Wel is er nieuwe informatie in verband met die onbegrijpelijk starre ontkenning, namelijk dat er belangen zijn van overheden en andere machten om die verregaande kennis geheim te houden: er zijn partijen in de wereld die het als een gigantische bedreiging zien wanneer deze kennis openbaar wordt. En ook deze belangen en partijen spelen de demiurg en Jaldabaoth  volledig in de kaart, dat wil zeggen, zij proberen de kennis verborgen te houden, die de angst zou kunnen wegnemen en het gebruik van de ware kosmische elektriciteit als ‘onrealistisch’ voor te stellen. Zij proberen het bronmateriaal van zelfverwerkelijking in gnostieke zin astraal te bedekken en uit onze zelfkennis weg te ‘zuigen’.

Toch zien we als gevolg van de toenemende ontmaskering in de overgangstijd naar Aquarius dat het steeds moeilijker is geworden evidente verschijnselen als buitenaardse ruimteschepen en graancirkels te blijven ontkennen, te ridiculiseren of te etiketteren als complotwerkingen. Vooral als steeds meer straaljagerpiloten bereid zijn getuigenissen én beeldmateriaal openlijk aan te bieden.

 

Wetenschap verschuilt zich achter een oud paradigma

Zo voelt de Amerikaanse regering zich genoodzaakt open kaart te spelen en op termijn wereldkundig te maken welke grootse interkosmische werkelijkheid zich al decennia heeft proberen mede te delen. Strategisch belangrijke zegslieden eisen evenwel nog steeds dat die openbaarmaking gepaard gaat met de ernstige waarschuwing voor de bedreiging van de mensheid op aarde, die onze betwijfelde vrienden uit de kosmos als een verborgen agenda met zich mee zouden brengen. Bovendien kan men zich wetenschappelijk altijd blijven verschuilen achter ‘unidentified=unidentified’ en elke verklaring daarvan die niet volledig de geaccepteerde wetenschappelijke criteria volgt, is speculatie. Bijvoorbeeld het plotseling verdwijnen en/of met zeer hoge snelheid wegtrekken uit het radargebied, dat alleen verklaard kan worden met dematerialiserende krachten die ontleend kunnen  worden aan genoemde kosmisch aanwezige elektriciteit in een elektromagnetische setting. Het zal duidelijk zijn dat die verklaring – hoe juist esoterisch ook – niet acceptabel is voor de behoudende krachten van een materialistische wetenschap.

 

De macht van Hollywood

J. Van Rijckenborgh geeft in Er is geen ledige ruimte [3] aan dat de vriendelijke en zeer heilzame hulp van de ruimtevaartuigen en hun bestuurders niet zonder eigenbelang is, in de zin dat hun activiteit vooral zelfbeschermend is. Evenwel is nergens in de uitgebreide verslaggeving bewijs dat aliens de aarde gewelddadig willen veroveren en de mensheid uiterlijk blijvend willen knechten of erger nog, willen vernietigen. Dit is namelijk ook in strijd met de hoge raad ten dienste van menselijke levensgolven, waarin bepaald is dat een fundamentele vrije keuzemogelijkheid voor menselijke levensgolven absoluut gerespecteerd dient te worden.

Angst voor gewelddadigheid en vernietiging van onze soort is van onszelf als mensheid afkomstig, vermoedelijk uit een ver verleden maar is helaas breed ondersteund door Hollywood. De machten die die angst hanteren en cultiveren zou je archontisch kunnen noemen en het hanteren van angst als manipulerend instrument is geliefd bij beleidsmakers, bedrijfsleven en – helaas – ook bij wetenschappers. Dus voorbij de godsdiensten, waar men het manipuleren met angst wel van gewend is! Zo verklaarde een gedragswetenschapper dat hij moest constateren dat angst als middel om te manipuleren bij coronabeleid minder gaat werken:

Angst ebt weg als in een horrorfilm. Dan moet je het gewenste gedrag op een andere manier stimuleren[4]

 

Oneigenlijke offering

Wel is in het verleden geprobeerd door buitenaardsen om het aardse menselijke ras te beïnvloeden tot een levenshouding die profijtelijk was voor de niet-aardse wezens. De mythologieën van vrijwel alle culturen zijn doortrokken van de pogingen daartoe. Gehoorzaamheid aan de halfgoden is een beproefde eis geweest om de nog onvolwassen en mogelijk in het DNA gemanipuleerde mensheid tot de gewenste eerbiediging en zelfs offering te bewegen. Het Oude Testament en de Griekse mythologie geven daar ook voorbeelden van.

Christina von Dreien rept  in haar boek Uiteindelijk komt alles goed [5] rept over de positieve en negatieve buitenaardsen. Ze geeft daarin weer dat sommige van de ‘goeden’ ons in het verleden hebben geholpen en dat zonder deze liefdevolle wezens het nu waarschijnlijk veel slechter met de mensheid en de aarde zou gaan, zoals ook J. van Rijckenborgh heeft gesuggereerd.

 

Een onsterfelijke kern in ons: kan het wel waar zijn?

 Steeds meer mensen ondergaan door de vernieuwende krachten van het Licht dat ons werkelijk wil stimuleren tot ware menswording, dat angst een grote psychologische valkuil is. In het daardoor voorbijgaan van de angst voor gewelddadige buitenaardse strategieën – een voorbijgaan dat J. van Rijckenborgh [6] ons gelukkig ook al heeft voorgehouden – kan het bewustzijn anno 2021 voor een blokkade komen te staan vanwege de zeer dominante ‘officiële’ ontkenningen door een ouderwetse en oude opvatting van de werkelijkheid, die ingegeven is door een eenzijdige materialistische cultuur, gesteund door media die napraten. (Er is wat dat betreft nog niets veranderd ten opzichte van de jaren zestig van de vorige eeuw.)  Een cultuur die ons vasthoudt in een verkeerd soort ongeloof: ‘Het kan niet waar zijn!’ Zoals eeuwenlang het gnostieke idee van de onsterfelijke immanente kern in ieder mens verdacht gemaakt is, ontkend, bespot en bestreden. Die eenzijdige materialistische werkelijkheidsopvatting kan momenteel zelfs nog dát menselijk bewustzijn gijzelen, dat in principe de angst voor gewelddadige buitenaardsen voorbij is. De kentering voltrekt zich bij de jongeren, voor zover deze zich niet laten inkapselen door de dominante media en zij zelf blijven nadenken.

 

De waarheid van een eeuwenoud gnostiek evangelie

En… een kentering kan zich ook goed voordoen bij wetenschappers als   [7].

Ogenschijnlijk als

zweverige uitzinnigheid die opbloeit uit een humuslaag van rationele hoogtechnologische bètawetenschap

zoals de roman Arc van Richard Osinga [8] suggereert, maar in feite wel degelijk gebaseerd op verifieerbare gegevens. De weerstand is dan alleen nog de verdenking van een ‘complottheorie’. Dan wordt ook duidelijk dat het gnostieke evangelie van de Pistis Sophia [9] zeer kwetsbaar is voor zo’n verdenking, evenals andere oude gnostieke teksten, immers de werkzaamheid van de demiurg/Yaldabaoth is vanuit het machtsdenken als complot te beschouwen.

Evenwel het gegeven dat men gemakkelijk op een op zich consistent en coherent verhaal het etiket ‘complottheorie’ kan plakken, heeft geen betekenis voor de werkelijkheid en de waarheid van een eeuwenoud gnostiek evangelie.

Het bewijs daarvoor wordt in deze overgangstijd steeds duidelijker: veel ‘nieuwe’ esoterici én exoterici kiezen voor de ontzagwekkende kennisbasis van de gnostieke evangeliën, zoals de Pistis Sophia en andere gnostieke geschriften, zeker sinds het bekend worden van de Nag Hammadi-vondsten.

 

(Wordt vervolgd in deel 5)


Bronnen:

[1] J. Van Rijckenborgh, Er is geen ledige ruimteRozekruispers, Haarlem 1984

[2] Steven M. Greer, Verborgen waarheid en verboden kennis, Frontier Publishing, Amsterdam 2012

[3] J. Van Rijckenborgh, Er is geen ledige ruimte, Rozekruispers, Haarlem 1984

[4] Denny Borsboom, NRC-Handelsblad, 29 mei 2021

[5] Christina von Dreien, Uiteindelijk komt alles goed, Akasha, Eeserveen, 2020.

[6] J. Van Rijckenborgh, Er is geen ledige ruimte, Rozekruispers, Haarlem 1984

[7] Dr. Ir. Coen Vermeeren, UFO’s bestaan gewoon, een wetenschappelijke studie, Obelisk boeken, Delft 2013

[8] Richard Osinga's, Arc, Wereldbibliotheek  2021

[9] J. van Rijckenborgh, De gnostieke mysteriën van de Pistis Sophia, Beschouwingen bij boek 1 van de Pistis Sophia, Rozekruis Pers, Haarlem 2006

 

 

back to home pdf share