pier

Van binnen

back to home pdf share

Mijn leven is rijk. Ik ben dankbaar voor alles wat mij geschonken wordt – en nog meer voor alles wat ik kan en mag geven. Voor het gevoel me in de grote rivier van de dingen te bewegen en erdoor bewogen te worden.

Het is een bewegen ergens naartoe, naar iets wat ik nog niet ken. Nee: waarover ik nog niets weet, maar toch ken ik het op de een of andere manier. Het is eigenlijk ook geen beweging naar iets toe, want dat zou iets lineairs zijn en het zou tijd nodig hebben om daar te komen.

Nee, het is meer een naar binnen groeien. Een soort uitdijing, een groter-worden, maar niet doordat ik groter word, maar eerder zo, dat de ik-grens doorlaatbaarder wordt. Het vermoeden en ook de ervaring van een verbonden-zijn, zonder dat ik daarbij mezelf, mijn innerlijke wezen verlies.

Integendeel: mijn wezen wordt duidelijker, waarneembaarder voor mij, ik kan mezelf beter onderscheiden doordat ik doorzichtiger word.

Iets nieuws en vertrouwds, dat ik ben en dat me roept, ontstaat, iets, wat er altijd al was en er altijd zal zijn, want het bestaat buiten de tijd. Maar doordat ik uit en in de verbondenheid leef met dat wat is, wat in de tijd is, ontstaat het op een bepaalde manier precies hier en nu, in een tot nu toe nog niet gekende vorm.

Zo creëren we iets onbekends – iets wat er altijd al was en zich door ons kan openbaren.

back to home pdf share