Bird

Powrót do prawdziwej jaźni

do strony głównej pdf share

Pojęcie "jaźni", słowa: "ja", "mnie", "siebie", "sobie" są w ciągłym użytku w naszej codziennej mowie. Mamy zwyczaj mówić o świadomości siebie, szacunku do siebie, pewności siebie. Nie jest jednak całkowicie jasne, co dokładnie rozumiemy przez ową "jaźń", "ja" i "siebie" i czym się te terminy różnią od "ego."

Słowo "ja" jest często uważane za synonim "ego", a świadomość siebie utożsamiana ze świadomością ego. Istnieje też pogląd, że "jaźń" jest szerszym pojęciem niż "ego", np. że jaźń zawiera w sobie ego.

Id, ego i super-ego

I rzeczywiście, psycholog Heinz Kohut i psychoanalityk Donald Winnicott przez słowo "jaźń" rozumieją instancję wykraczającą poza granice "ego".

Jak twierdzą obaj naukowcy, interakcje niemowlęcia i małego dziecka z ich głównym opiekunem, a potem ze środowiskiem społecznym i wszystkie związane z tym doświadczenia, prowadzą do ukształtowania się obrazu lub wyobrażenia dotyczącego własnej osoby. Według Kohuta, empatyczny i pełen miłości związek z rodzicami, sprawia, że u dziecka rozwija się zdrowa postawa narcystyczna, będąca odpowiednikiem zdrowej miłości własnej i szacunku do samego siebie. Winnicot natomiast stwierdza, że dzięki takiej relacji zamiast fałszywej jaźni rozwija się "prawdziwa jaźń".

Obaj naukowcy zgadzają się ze strukturalnym modelem Freuda i uważają, że jaźń zawiera w sobie id, ego i superego, a więc całą podświadomość człowieka. W przeciwieństwie do tego, ego jest instancją świadomie postrzegającą wszystkie myśli, uczucia, pragnienia i marzenia, jak również rzeczywistość zewnętrzną.

Jaźń została dość mgliście zdefiniowana przez Kohuta, który twierdzi, że jest ona-"jak cała rzeczywistość - niepoznawalna w swej istocie"[1].

Człowiek zakotwiczony w wieczności

Podobnie psychoanalityk C.G. Jung opisuje jaźń jako duszę człowieka, chociaż łączy pojęcie "jaźni" z duchowymi i transpersonalnymi aspektami.

Według niego, jaźń nie tylko zawiera w sobie indywidualną psyche, świadomość ego i podświadomość, lecz także podświadomość zbiorową i wyższą świadomość.

“Jaźń jako większy człowiek zakotwiczony w wieczności, koresponduje z ideą pierwotnego człowieka, androgynicznego, będącego doskonałą kulą, z racji tego, że stanowi on wzajemną integrację świadomości i podświadomości [2].

Można go również nazwać "Bogiem wewnątrz nas" - początki całego naszego życia psychicznego wydają się nierozerwalnie spoczywać w tym punkcie i wszystkie najwyższe i ostateczne cele zdają się tam sumować" [3].

”Jung uważa proces indywiduacji za cel życia. Polega on na rozwijaniu swej świadomości w kierunku jaźni, stopniowe jej osiąganie i objęcie nią ego.

“Dzięki impresjom jaźni, cel procesu indywiduacji zostaje osiągnięty” [4].

Boski aspekt

Literatura duchowa również porusza kwestię jaźni, mówiąc o wyższej lub prawdziwej jaźni, jednak nie ma ona wiele wspólnego ze strukturą psychiki, jak chciałaby to widzieć większość psychoanalityków. Jednakże, podobnie jak w przypadku Junga, jest ona postrzegana jako przejaw pierwotnego boskiego człowieka, którym byliśmy kiedyś i w którego musimy ponownie wyewoluować.

Jan van Rijckenborgh opisuje tego pierwotnego boskiego człowieka jako mikrokosmos z siedmiokrotną osobowością, składającą się z ciała fizycznego, ciała życiowego, ciała pożądań, ciała mentalnego, wyższego ja umysłu, zmysłu i sumienia. Pierwsze cztery ciała tworzą naszą ziemską osobowość. Trzy ostatnie ciała istnieją jedynie potencjalnie; osobowość nie może ich jeszcze świadomie postrzec, ani wyrazić się wewnątrz nich. Stanowią one prawdziwą jaźń człowieka, tj. jego duszę duchową, która musi zstąpić do pierwszych czterech ciał i zjednoczyć się z nimi. Te trzy wyższe ciała nazywane są przez H. P. Blavatsky wyższą triadą. Tworzą ją:

Manas - Buddhi - Atma. Madame Blavatsky nazywa te trzy wyższe ciała duszą człowieka. W "Głosie Ciszy" pisze: "Nim pierwszą przekroczysz Bramę, musisz złączyć dwie w JEDNĄ i osobową bezosobowej JAŹNI poświęcić" [5].

Urzeczywistnienie Prawdziwej Jaźni

W książce “Pieczęć Odnowy”, Catharose de Petri również pisze, że niższa czwórka musi się poprzez samooddanie poświęcić wyższej triadzie.

Dalej stwierdza: "Wówczas owe trzy wyższe aspekty obudzą się i dopiero wtedy cztery niższe zostaną poddane procesowi transmutacji i transfiguracji, stapiając się w prawdziwego człowieka. Razem powołają one do życia boskiego człowieka początku” [6].

Zjednoczenie osobowej i bezosobowej Jaźni jest możliwe dzięki połączeniu istniejącemu pomiędzy wyższą triadą świadomości a głową i sercem człowieka.

Poprzez te dwa miejsca, duchowa dusza może wylewać swą eteryczną moc wyższych wibracji na niższe ciała osobowości człowieka.

Im bardziej jest człowiek w stanie trzymać się z dala od emocjonalnego zamętu tego świata, w tym większym stopniu może on dostrzec tę moc w swoim sercu i zareagować na nią.

Moc duszy motywuje go do oczyszczenia w pierwszej kolejności ciała astralnego i mentalnego. Proces oczyszczania trwa do czasu aż moc ta zostanie osadzona w sercu człowieka dzięki narodzinom duszy. Za sprawą zstępującej do głowy mocy ducha, człowiek staje się zdolny do pracy nad świadomym urzeczywistnieniem duszy duchowej i przekazywania jej w coraz większym stopniu przewodnictwa.

Jan van Rijckenborgh rozróżnia w tym procesie "wyższe" ja od monady. "Wyższa" jaźń zostaje zdefiniowana jako zewnętrzna powłoka mikrokosmosu, w której zgromadzone zostały doświadczenia ze wszystkich naszych ziemskich inkarnacji. Jest to karma, która poprzez cykl wcieleń rozwinęła swoje własne sumienie i upór i stała się "wyższą" jaźnią. Wszystkie doświadczenia minionych inkarnacji mogą być postrzegane jako wielkie bogactwo doświadczeń, jednak mimo to muszą zostać również w nas przezwyciężone, tak samo jak "niższa" osobowość, dzięki pomocy duszy duchowej. Wówczas „postać starego wyższego ja przeminie, a dawne, na tak długo wygasłe światła praczłowieka rozbłysną o świcie nowego dnia" [7].

W ten sposób człowiek jako mikrokosmos urzeczywistni duszę duchową, swą prawdziwą jaźń.

  • [1]. H. Kohut "Narzissmus", Frankfurt a. M., 1976, str. 299
  • [2]. C.G.Jung "Grundwerk" C.G. Jung, Bd. 3, Olten, 1984, str. 250
  • [3]. Op. cit. str.121
  • [4]. Op. cit. str. 123
  • [5]. H.P. Blavatsky: Głos Ciszy, wyd. Rozekruis Pers, 2014, str. 54
  • [6]. Catharose de Petri, "Pieczęć Odnowy", Rozekruis Pers, 2009, str. 26
  • [7]. Jan van Rijckenborgh, "Nadchodzący Nowy Człowiek", Rozekruis Pers, wyd. II, str. 130
do strony głównej pdf share